donderdag 8 mei 2008
pr. Frans vertelt aan kinderen...
Deze week is een nieuwe weblog gestart, speciaal aangepast voor kinderen. Hierin geeft pr. Frans uitleg over zijn projecten aan kinderen uit het basisonderwijs. Geïnteresseerd in deze interessante site? Klik op deze link: http://steunvoorpodes.blogspot.com/
vrijdag 21 maart 2008
Zalig Paasfeest goede vrienden!
.jpg)
We wensen u van harte een Zalige Pasen. Zalig lijkt een woord uit vervlogen tijden. Sommigen hebben het daar moeilijk mee. Wie gelooft nog in zaligheid, heiligheid?
Zalig sugereert een utopisch verlangen naar een onbereikbaar geluk.
Is dit nog wel een verantwoorde levenshouding in een tijd waar alles rationeel benaderd wordt, onderzocht, gewikt em gewogen volgens functionele en eficiënte bruikbaarheid? Het manipuleren en beheersen wint het op het schouwen, de verwondering, de onbevangenheid en het geloof dat er toekomst is voor onze planeet.
Onze zaligheid is verbonden met verrijzenis en opstanding. Die opstanding vindt zijn fundament in de verrezen Christus. Dat vraagt geloof en vertrouwen, de bodem waarin hoop, geluk en innerlijke vrede kunnen opbloeien.
Moeilijk voor mensen van vandaag? Heel zeker omdat wij teveel gebrokenheid, verscheuring en vernietiging ervaren. Bovendien stellen we vast dat beheersen en manipuleren zeer nuttige bezigheden zijn maar ook leiden naar een innerlijke leegte, een onbehagen in de kultuur zoals Freud het formuleerde.
Maar op Pasen willen we zaligheid en licht, geen pessimistische overwegingen.
Voor ons , mensen met een handicap, is de opstanding de erkenning van onze waardigheid als kinderen van dezelfde Vader die ons kent bij onze naam, die ons liefheeft en onze namen gegrift heeft in de palm van zijn hand.
Hij heeft ons zijn Zoon gezonden om ons op te richten uit de anonimeit, de marginalisering en de vooroordelen waarvan wij nog het slachtoffer zijn.
Maar we houden van elkaar en dat is onze sterkte. We vieren onze opstanding, met of zonder handicap, want Hij heeft ons getoond dat het leven sterker is dan alle gebrokenheid, alle beperkingen…en beperkingen hebben we allemaal.
Feliz Páscoa de Mundo Novo – Bahia – Brasil
Tamara, Tatiane, Francisco, André, Rafson
zondag 16 maart 2008
Manifestatie uit solidariteit met Dom Erwin Krautler
Dom Erwin Krautler, president van de CIMI (Missionaire Raad ter ondersteuning van de Indianen) en bisschop van Altamira in de staat Pará, wordt al verschillende jaren met de dood bedreigd omwille van zijn houding en activiteiten ter ondersteuning van de indianen en de landarbeiders van de staat Pará.Deze bedreigingen zijn gedurende de laatste dagen opnieuw toegenomen.
Dom Erwin streed al jaren samen met zuster Dorothy Stang voor de vrijwaring van de rechten van de landelijke bevolking en voor de bescherming van het milieu in de Amazone.Hij kloeg de sexuele uitbuiting aan van adolescenten door politieke mandatarissen: castratie en moorden, de handelwijze van grootgrondbezitters, fazendeiros, en houtverwerkende bedrijven die de natuur vernielen en arbeiders tot slavenarbeid dwingen.
Hij heeft in zijn bisdom het debat op gang gebracht over het bedrijf Belo Monte die de indianen en de landelijke gemeenschappen bedreigt maar de belangen van de houtzagerijen en de lokale bedrijven dient.
Dom Erwin wordt al jaren bedreigd en aangevallen omwille van zijn pastoraal werk ter verdediging van de landarbeiders en de indianen.In 1987 verloor hij bijna het leven tijdens een gecamoufleerd auto-ongeval dat het leven gekost heeft van zijn vriend en medewerker , padre Salvatore Deiana, die hem in de wagen vergezelde.
Vandaag leeft Dom Erwin nog dank zij de permanente bescherming van de militaire politie van de staat Pará. Het is bekend dat er reeds een uitgewerkt plan bestaat om hem te vermoorden. Alles laat vermoeden dat het plan opgesteld werd door personen met een grote economische macht, waarschijnlijk dezelfde machtige groep die drie jaar geleden zuster Dorothy Stang op lafhartige manier vermoord heeft. De eventuele moordenaars zullen één miljoen Real ontvangen om dom Erwin om het leven te brengen!
Langs het Internet roept de CIMI op om een manifest te ondertekenen tegen degenen die overwegen Dom Erwin te vermoorden.
De staat Pará staat bekend als een staat met veel geweld tegen de indianen en de landarbeiders, een gebied waar de mensenrechten op grote schaal overtreden worden en de ontbossing het milieu onherstelbaar vernietigt.
Dom Erwin Krautler strijd al meer dan 40 jaar in de staat Pará tegen de ontbossing van de Amazone, de repressie en het uitmoorden van de indianen en de landarbeiders die beroofd worden van hun gronden. Dom Erwin werd geboren in Oostenrijk maar heeft nu de Braziliaanse nationaliteit.
Dorothy Stang, een zuster uit de U.S.A, werd drie jaar geleden op 74 jarige leeftijd tijdens de maand februari laffelijk vermoord in de Amazone. Zij was en voorvechtser van de mensenrechten van de indianen en de landarbeiders.De moordenaars werden ingehuurd door een consortium van landeigenaars en machtige bedrijven die de Amazone ontbossen.
Dom Erwin streed al jaren samen met zuster Dorothy Stang voor de vrijwaring van de rechten van de landelijke bevolking en voor de bescherming van het milieu in de Amazone.Hij kloeg de sexuele uitbuiting aan van adolescenten door politieke mandatarissen: castratie en moorden, de handelwijze van grootgrondbezitters, fazendeiros, en houtverwerkende bedrijven die de natuur vernielen en arbeiders tot slavenarbeid dwingen.
Hij heeft in zijn bisdom het debat op gang gebracht over het bedrijf Belo Monte die de indianen en de landelijke gemeenschappen bedreigt maar de belangen van de houtzagerijen en de lokale bedrijven dient.
Dom Erwin wordt al jaren bedreigd en aangevallen omwille van zijn pastoraal werk ter verdediging van de landarbeiders en de indianen.In 1987 verloor hij bijna het leven tijdens een gecamoufleerd auto-ongeval dat het leven gekost heeft van zijn vriend en medewerker , padre Salvatore Deiana, die hem in de wagen vergezelde.
Vandaag leeft Dom Erwin nog dank zij de permanente bescherming van de militaire politie van de staat Pará. Het is bekend dat er reeds een uitgewerkt plan bestaat om hem te vermoorden. Alles laat vermoeden dat het plan opgesteld werd door personen met een grote economische macht, waarschijnlijk dezelfde machtige groep die drie jaar geleden zuster Dorothy Stang op lafhartige manier vermoord heeft. De eventuele moordenaars zullen één miljoen Real ontvangen om dom Erwin om het leven te brengen!
Langs het Internet roept de CIMI op om een manifest te ondertekenen tegen degenen die overwegen Dom Erwin te vermoorden.
De staat Pará staat bekend als een staat met veel geweld tegen de indianen en de landarbeiders, een gebied waar de mensenrechten op grote schaal overtreden worden en de ontbossing het milieu onherstelbaar vernietigt.
Dom Erwin Krautler strijd al meer dan 40 jaar in de staat Pará tegen de ontbossing van de Amazone, de repressie en het uitmoorden van de indianen en de landarbeiders die beroofd worden van hun gronden. Dom Erwin werd geboren in Oostenrijk maar heeft nu de Braziliaanse nationaliteit.
Dorothy Stang, een zuster uit de U.S.A, werd drie jaar geleden op 74 jarige leeftijd tijdens de maand februari laffelijk vermoord in de Amazone. Zij was en voorvechtser van de mensenrechten van de indianen en de landarbeiders.De moordenaars werden ingehuurd door een consortium van landeigenaars en machtige bedrijven die de Amazone ontbossen.
dinsdag 26 februari 2008
Bouwwerken in het project Podes
Momenteel is pr. Frans bezig met bouwwerken voor het project Podes in Tapiramuta.
In de tuin (zie foto) komt een sanitair blok en een polyvalente zaal voor bewegingsrecreatie van de personen met een mentale handicap en de doven.
De werken aan de sanitaire blok zijn reeds gefinaliseerd. Pr. Frans hoopt de polyvalente zaal binnen twee weken in gebruik te nemen.
Ondertussen is hij ook bezig met fondsenwerving. Hiervoor onderhandelt hij met plaatselijke instanties, om subsidies te verkrijgen voor personen met een handicap. Dit is erg belangrijk omdat het project op lange termijn onafhankelijk zou worden van buitenlandse steun.
Natuurlijk blijven bijdragen uit België op dit moment nog steeds erg belangrijk. U kunt hiertoe overschrijven op één van de rekeningen, hiernaast vermeld.
In de tuin (zie foto) komt een sanitair blok en een polyvalente zaal voor bewegingsrecreatie van de personen met een mentale handicap en de doven.
De werken aan de sanitaire blok zijn reeds gefinaliseerd. Pr. Frans hoopt de polyvalente zaal binnen twee weken in gebruik te nemen.
Ondertussen is hij ook bezig met fondsenwerving. Hiervoor onderhandelt hij met plaatselijke instanties, om subsidies te verkrijgen voor personen met een handicap. Dit is erg belangrijk omdat het project op lange termijn onafhankelijk zou worden van buitenlandse steun.
Natuurlijk blijven bijdragen uit België op dit moment nog steeds erg belangrijk. U kunt hiertoe overschrijven op één van de rekeningen, hiernaast vermeld.
zaterdag 29 december 2007
Kerstwensen van padre Francisco
Beste vrienden,
Op 8 april 2008 zal het tien jaar geleden zijn dat ik naar Brazilie vertrokken ben. Tien jaar lijkt al een hele poos maar dat is het niet. Vooraleer je in een andere kultuur ingegroeid bent is er wat tijd nodig en tien jaar is zo voorbij. Ondertussen hebben we zoveel meegemaakt, goede en kwade dagen, vreugden en teleurstellingen, vervulling en leegte, bedreigingen en bevestiging.
Uiteindelijk ben ik gelukkig en dankbaar om in het bisdom Ruy Barbosa te mogen werken. Ik voel mij geen bedienaar, geen ambtenaar maar iemand die intens mag meeleven met de basisgemeenschappen van onze parochie. Brazilie heeft iets dat moeilijk te omschrijven valt : veel armoede, veel onrecht, veel corruptie, heel zeker, maar daar bovenop veel levensvreugde, veel hoop, veel verwachting en vooral veel geloof.
Europa lijkt mij van hieruit meer een continent met veel technologie, veel wetenschap,veel goede voorzieningen maar met minder geloof en minder entoesiasme. We dreigen een heel formele , goed georganiseerde maar zeer nuchtere en weinig vrolijke samenleving te worden. Alles moet kritisch bevraagd worden maar kan er nog werkelijk gevierd worden, kunnen we nog hopen en vertrouwen, gewoon vrolijk zijn omdat we er zijn en dat God vader is van ons allen.
Latijns Amerika heeft van Cardijn de methode ZIEN, OORDELEN, HANDELEN geleerd maar heeft daar onmiddelijk een vierde dimensie aan toegevoegd: VIEREN.
We vieren hier het leven, met heel weinig. Een beetje meel, wat eieren en gekleurde suiker en we maken samen een bolo-taart, een bouwsel die uitverschillende lagen bestaat en bepleisterd wordt met mierzoete en uitbundig gekleurde smeersels. Een “gemetselde” taart , gevormd en opgebouwd door vele handen, geen kunstwerk dat je haalt bij de gespecialiseerde taartebakkers uit de warenhuizen.Geen ding uit een kartonnen doos besteld op maat en uur.Onze bolo wordt op de hand gedragen door de straten van de buurt.
Onze taart moet plechtig binnengehaald worden onder luid applaus. Dan mag de bolo een tijd niet aangeraakt worden. Één uur, twee uur…of nog langer. We moeten geduldig wachten tot iedereen er bij hoort. Dat kan wat duren. Soms komen de vrienden en buren van ver over de heuvels. De kinderen hebben het lastig . De bolo mag niet aangesneden worden vooraleer iedereen aanwezig is. Het metselwerk wordt wel eens dievelings beschadigd door kleine vingers die het wachten niet meer aankunnen. We kunnen niet vieren zonder te wachten, wachten tot iedereen er werkelijk bij hoort.
We wensen jullie van harte een nieuw jaar zoals onze kersttaart: gemaakt door vele handen, opgebouwd door gans de gemeenschap, gedragen van huis tot huis, verstoord door kinderhanden en bestemd tot grote vreugde van iedereen.
Heel Hartelijk, Padre Francisco Verhelle
Padre Francisco Verhelle, Praça Senador Cohim 29, 44800-970 Mundo Novo – BA, Brasil
parmundo@acessenew.com.br
Wie ons werk wil steunen kan dit met fiscaal attest (minimum bedrag 30 Euro) door te storten op rekening 000-0173311- 69 van PROMA v.z.w. Vorstlaan 199, 1160 Brussel met vermelding “ voor PR 637-143 Verhelle Frans of zonder fiscaal attest op rekening 755-4403677-27 Frans Verhelle Hooiwege 1 bus 2, 9940 Sleidinge. Uw steun komt ten goede van ons werk met mentaal en auditief gehandicapte kinderen en volwassenen van Mundo Novo en Tapiramutá.
Op 8 april 2008 zal het tien jaar geleden zijn dat ik naar Brazilie vertrokken ben. Tien jaar lijkt al een hele poos maar dat is het niet. Vooraleer je in een andere kultuur ingegroeid bent is er wat tijd nodig en tien jaar is zo voorbij. Ondertussen hebben we zoveel meegemaakt, goede en kwade dagen, vreugden en teleurstellingen, vervulling en leegte, bedreigingen en bevestiging.
Uiteindelijk ben ik gelukkig en dankbaar om in het bisdom Ruy Barbosa te mogen werken. Ik voel mij geen bedienaar, geen ambtenaar maar iemand die intens mag meeleven met de basisgemeenschappen van onze parochie. Brazilie heeft iets dat moeilijk te omschrijven valt : veel armoede, veel onrecht, veel corruptie, heel zeker, maar daar bovenop veel levensvreugde, veel hoop, veel verwachting en vooral veel geloof.
Europa lijkt mij van hieruit meer een continent met veel technologie, veel wetenschap,veel goede voorzieningen maar met minder geloof en minder entoesiasme. We dreigen een heel formele , goed georganiseerde maar zeer nuchtere en weinig vrolijke samenleving te worden. Alles moet kritisch bevraagd worden maar kan er nog werkelijk gevierd worden, kunnen we nog hopen en vertrouwen, gewoon vrolijk zijn omdat we er zijn en dat God vader is van ons allen.
Latijns Amerika heeft van Cardijn de methode ZIEN, OORDELEN, HANDELEN geleerd maar heeft daar onmiddelijk een vierde dimensie aan toegevoegd: VIEREN.
We vieren hier het leven, met heel weinig. Een beetje meel, wat eieren en gekleurde suiker en we maken samen een bolo-taart, een bouwsel die uitverschillende lagen bestaat en bepleisterd wordt met mierzoete en uitbundig gekleurde smeersels. Een “gemetselde” taart , gevormd en opgebouwd door vele handen, geen kunstwerk dat je haalt bij de gespecialiseerde taartebakkers uit de warenhuizen.Geen ding uit een kartonnen doos besteld op maat en uur.Onze bolo wordt op de hand gedragen door de straten van de buurt.
Onze taart moet plechtig binnengehaald worden onder luid applaus. Dan mag de bolo een tijd niet aangeraakt worden. Één uur, twee uur…of nog langer. We moeten geduldig wachten tot iedereen er bij hoort. Dat kan wat duren. Soms komen de vrienden en buren van ver over de heuvels. De kinderen hebben het lastig . De bolo mag niet aangesneden worden vooraleer iedereen aanwezig is. Het metselwerk wordt wel eens dievelings beschadigd door kleine vingers die het wachten niet meer aankunnen. We kunnen niet vieren zonder te wachten, wachten tot iedereen er werkelijk bij hoort.
We wensen jullie van harte een nieuw jaar zoals onze kersttaart: gemaakt door vele handen, opgebouwd door gans de gemeenschap, gedragen van huis tot huis, verstoord door kinderhanden en bestemd tot grote vreugde van iedereen.
Heel Hartelijk, Padre Francisco Verhelle
Padre Francisco Verhelle, Praça Senador Cohim 29, 44800-970 Mundo Novo – BA, Brasil
parmundo@acessenew.com.br
Wie ons werk wil steunen kan dit met fiscaal attest (minimum bedrag 30 Euro) door te storten op rekening 000-0173311- 69 van PROMA v.z.w. Vorstlaan 199, 1160 Brussel met vermelding “ voor PR 637-143 Verhelle Frans of zonder fiscaal attest op rekening 755-4403677-27 Frans Verhelle Hooiwege 1 bus 2, 9940 Sleidinge. Uw steun komt ten goede van ons werk met mentaal en auditief gehandicapte kinderen en volwassenen van Mundo Novo en Tapiramutá.
Het project Podes
PODES IN BISDOM RUY BARBOSA IN BRAZILIE
1. Situatieschets van het project bij Frans Verhelle in Brazilië.
Het bisdom Ruy Barbosa ligt midden in de staat Bahia, in de “Semi-Árido Nordestino”
Ons bisdom heeft een oppervlakte van 25. 269 km² (meer dan drie vierden van België) en telt 410.400 inwoners, 58,62 % van de bevolking woont op de buiten en leeft van de landbouw, 41,45% woont in de kleine steden. De landeigendom is als volgt verdeeld: 11% van de landeigenaars bezitten 80% van alle gronden, de overige 89% van alle landeigenaars bezitten samen 20% van de gronden.
De streek is gekenmerkt door een grote wisselvalligheid van de neerslag. Gedurende “normale” jaren kan er gezaaid worden met redelijke verwachting van een oogst tijdens de wintermaanden mei/augustus in een gedeelte van ons bisdom met droog klimaat (subúmido a seco) en tijdens de maanden november/februari in een ander gedeelte van ons bisdom met semi-aried klimaat (semi-árido). Gedurende de andere zes maanden is er gewoonlijk geen regen van betekenis.
Studies wijzen op de invloed van het fenomeen “El Niño” in de droogtes die periodiek onze regio treffen. Meteorologen stellen een korte cyclus vast van kleine droogtes, “secas”, die ongeveer een jaar kunnen aanhouden en daarnaast een langere cyclus van droogteperiodes die jaren kunnen aanhouden. Zo wordt er een grote “seca” voorzien van van 2006 tot 2011. De “grote secas” van vorige eeuwen werden uitvoerig beschreven en hebben de geschiedenis van de Nordeste getekend.
Tegenover de inertie van het beleid staat de sterke wil van het volk om te overleven. De Nordestinos nemen niet langer genoegen met de noodhulp die periodiek voor hen georganiseerd wordt. Ze vinden het vernederend steeds weer opnieuw op voedselhulp te moeten beroep doen. Ze verlangen definitieve oplossingen want de streek biedt vele mogelijkheden. Met de droogte valt te leven. De Nordeste heeft zeker toekomst mits een aangepast beleid, een ernstige “reforma agrária” en daadwerkelijke democratische structuren. Een nieuwe filosofie vindt stilaan ingang: “ A convivência com o semi-árido”, leven in een semi-ariede streek.
Niet de droogte op zich is de oorzaak van onze armoede maar wel het ontbreken van voorzieningen om met die droogte te leven. Deze gedachte wint stilaan veld en wordt verkondigd door de Braziliaanse bisschoppenconferentie, het bisdom Ruy Barbosa, de landbouwscholen, de syndicaten, de parochies en zelfs de universiteiten. De meeste families die op de buiten wonen hebben geen water tijdens de periodes van aanhoudende droogte. Mensen en dieren drinken dan uit open putten die in de grond worden uitgegraven om het water op te vangen tijdens de regentijd. Het water uit deze putten is van uiterst slechte kwaliteit, geïnfecteerd met allerhande bacteriën en vervuild door slijk en uitwerpselen van dieren. Veel kinderen en oudere mensen worden ziek of sterven door het drinken van dit water. Als zelfs dit water op raakt zijn de mensen aangewezen op de tankwagen “carro pipa” en de goede wil van de gemeente. Er bestaan wel grote waterreserves die in het bezit zijn van de landeigenaars maar waar de bevolking dikwijls geen toegang heeft.
De ondergrond van de streek is dikwijls niet geschikt voor het opvangen van waterreserves en dus voor het boren van putten. Wanneer dit wel mogelijk is blijkt het water bovendien op veel plaatsen zouten te bevatten zodat het ongeschikt is als drinkwater. De overheid ( gemeente, staat, federale regering) neemt geen passende maatregelen om de uiterst moeilijke situatie van de bevolking te verbeteren. Corruptie laat dikwijls de grote landeigenaars profiteren en tijdens de verkiezingen misbruikt men de noden van de bevolking om stemmen te ronselen. Men koopt de stemmen van de bevolking in ruil voor water. Dit wordt cynisch de “ Industria da Seca” genoemd, de industrie van de droogte.
2. Wat houdt het project feitelijk in dat Frans Verhelle leidt?
PODES : PASTORAL DOS PORTADORES DE DIREITOS ESPECIAIS DA DIOCESE RUY BARBOSA ( Pastoraal van personen met een handicap, dragers van van speciale rechten van het bisdom Ruy Barbosa)
A. Doelstelling.
Bevorderen van de sociale inclusie van personen met een handicap in onze streek op alle vlakken: onderwijs, werkgelegenheid, vrije tijd, bekomen van hun rechten, enz. Onze vereniging is erkend door de staat als " De utilidade Pública" wat de mogelijkheid inhoudt contracten af te sluiten met lokale besturen. Over de sociale situatie van de personen met handicap in onze streek zie het artikel: " Doven zullen horen..." (bijlage 1).
Onze vereniging staat open voor iedereen, maakt geen onderscheid tussen religie of politieke orientatie en richt zich tot personen met handicap en hun families.
B. Op dit ogenblik werden reeds volgende initiatieven gerealiseerd.
1. Een schooltje voor doven in Tapiramutá : 15 leerlingen.
2. Een schooltje voor doven in Mundo Novo: 14 leerlingen.
3. Een cursus gebarentaal voor de ouders, familie en vrienden van doven in Mundo Novo en Tapiramutá.
4. Een dagverblijf voor mentaal gehandicapten in Tapiramutá: 8 mentaal gehandicapten.
5. Een oudervereniging met 300 leden.
6. Registratie van personen met handicap in alle parochies van ons bisdom.
7. Een sociale dienst voor personen met handicap voor het bekomen van invaliditeit, vrijkaart voor het openbaar vervoer, prothesen, enz. De meeste mensen zijn analfabeet en kennen hun rechten niet.
8. Een dienst voor “counseling” voor families met een persoon met handicap in Mundo Novo.
9. Opstarten van drie nieuwe initiatieven in Jacobina, Miguel Calmon en Baixa Grande.
10. Een vormingcursus voor leerkrachten Educação Especial : 25 deelnemers.
11. Vormingscursus gebaren taal LIBRAS ( Língue Brasileira dos Sinais) voor vrijwilligers van ons bisdom.
12. Een bibliotheek (CD-R) over handicap, een CD-R die maandelijks geactualiseerd wordt met meer dan 100 boeken over handicap, wetgeving, opvoeding enz.
13. Een diocesaan contactblad “ A Boa Notícia”.
14. Opleiding “on the job” van nieuwe leerkrachten: Luisa, Lene, Aline.
15. Productie van didactisch materiaal, aanschaf van computer, printer, scanner.
16. Convénios: contracten met het gemeentebestuur van Tapiramutá en Mundo Novo.
17. Opstarten van een jeugdclub voor doven en horenden in onze regio.
Er wordt steeds naar gestreefd de lokale autoriteiten bij het project te betrekken. Daarvoor gebeuren toespraken tijdens de gemeenteraad, contacten met de secretarissen voor sociale actie en onderwijs, deelname aan de gemeentelijke jeugdraad, raad voor sociale actie, raad voor onderwijs. Ons project is “comunity centered” . De bedoeling is dat het project gestuurd wordt door lokale Braziliaanse leiders. Dit geeft soms wel wat problemen maar garandeert de continuïteit van het project. De problemen situeren zich op politiek vlak maar tot nog toe werden dergelijke uitdagingen al altijd opgelost.
C. Toekomstplannen: oprichten van gelijkaardige projecten in alle steden van het bisdom Ruy Barbosa.
- Per gemeente een “ Centro de Apoio para Portadores de Deficiência” een centrum voor voorlichting en ondersteuning van personen met handicap om de sociale inclusie van deze mensen te stimuleren. Daarom zullen er eventueel enkele zeer bescheiden huizen aangekocht worden waar een sociale dienst, en een klein dagcentrum voor mentaal gehandicapte personen kan georganiseerd worden. ( aankoopsom ongeveer € 375 - huizen in de rij) De schooltjes maken gebruik van de bestaande gemeenschapscentra of gewoon van de gemeentelijke infrastructuur.
- Er wordt zo weinig mogelijk in gebouwen geïnvesteerd. De gebouwen die aangekocht worden zijn gewoon bestaande huizen die wat centraal gelegen zijn in de buurt. De idee is geen drempels te leggen met de buurt.
- We kunnen niet zonder computers en printers want we moeten al ons didactisch materiaal zelf produceren, en dit is de zwaarte kost.
- We zetten ook stappen voor de tewerkstelling van de personen met handicap. Er zijn wetten die de gemeentebesturen verplichten een aantal (3%) gehandicapten als personeel van de gemeente te aanvaarden. Deze inclusie ( vooral voor de doven) gebeurt niet indien de personen met handicap daarop niet voorbereid worden.
D. Waar komen de middelen vandaan om dit alles te doen?
- Het project loopt nu bijna 9 jaar en werd gesteund door vele persoonlijke vrienden, ook door scholen voor buitengewoon onderwijs omdat ik vroeger diocesaan inspecteur was van het buitengewoon onderwijs. De parochie van Gits waar ik pastoor was. Het Dominiek Savio Instituut. De provincie West-Vlaanderen steunen ook.
- Voor de financiering van het project wordt ook de medewerking gevraagd van de lokale Braziliaanse gemeentebesturen, ( Tapiramutá, Mundo Novo, Baixa Grande) voor het salaris van de leerkrachten en de sociale dienst. Indien het lokale gemeentebestuur niet wil meewerken, gaat het project niet door. Dit is tot nu toe nog nooit gebeurd. We werken in gans het bisdom Ruy Barbosa.
- Omdat we dit jaar een uitbreiding voorzien naar Baixa Grande, Jacobina en Miguel Calmon hebben we dit jaar ongeveer € 12.500 nodig.
- Er zijn ieder jaar nieuwe sponsors en sponsors die wegvallen, vooral de scholen op dit ogenblik omdat veel van mijn vroegere collega´s directeurs nu op pensioen gaan. Dus is er wel enige zorg voor het voortzetten van het project. Heel grote sponsors hebben we niet, we zijn dankbaar voor elke vorm van steun die bij ons komt. We zullen ze goed aanwenden ten dienste aan zij die het nodig hebben.
We investeren niet in gebouwen maar in mensen, vooral in vorming van opvoeders en leerkrachten. We hebben ook heel wat jonge vrijwilligers die willen meewerken in het project.
E. Verdere info over het project.
- Heel veel materiaal beschikbaar over het project, teksten, DVD , foto´s. Verschillende personen uit de omgeving Roeselare waren bij ons op bezoek en zijn bereid eventueel voordrachten te geven.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Abonneren op:
Posts (Atom)
